Tag Archives: કાવ્ય

દરિયા-દિલ (ગઝલ)

દિલના  એવા  દરિયામાં  સ્નેહની  ગહેરાઈ છે,

એમ  છતાં  કિનારે  કેમ  ખારાપણું  છલકાઈ  છે?

 

હેતાળ  હસતા  રહેતાં  સમુદ્રની  માફક  જાણે,

પ્રસન્નતા  મુખની  કેમ  ખોખલી જ  દેખાય  છે?

 

આવન અને જાવન   જળનું  કરે છે  કરતબો  જાણે,

સુખ-દુઃખની  રમત  કેમ  જીવનમાં જ  રમાઈ  છે?

 

પાણીની  સરવાણી  એ તો  મનની જ  નિશાની  જાણે,

સતત  વિચારવાની  ટેવ  કેમ  જાતે જ  બંધાય  છે?

 

“વંદના”  ખરો!  ખેલ  આજ  જીવન સમુદ્રમાં  જાણે,

તોફાનોનો  વચ્ચે જ  કેમ  જીવ તણી   ભલાઈ  છે?

દિલના  એવા  દરિયામાં  સ્નેહની  ગહેરાઈ  છે…….

 

વંદના  પી.  જેઠલોજા

Advertisements

ધીરે ધીરે….

 

                                     

                            ખુલ્લા   આકાશે   ગુંજન    સંભળાય     છે  ધીરે ધીરે,

                           ભીની  માટીની  સોડમ  લપાય છે   ધીરે   ધીરે.

 

                          મન  ભરાય  જાય  છે   સુંદરતા    નિહાળીને,

                         પછી   વિચાર  સમજાય   છે    ધીરે   ધીરે.

 

                         તલવારની   ધાર  જેવું   આ  આયખું   સમજીને ,

                         આશું  સુકાય  છે   પણ    ધીરે  ધીરે.

 

                        નથી   હોતું   સસ્તું   હાસ્ય   જીવતરે કે,

                         દુ;ખ   ડોકાય   છે   પણ   ધીરે ધીરે.

 

                       “વંદના”  મજા છે   મસ્ત  બની   જીવવામાં ,

                       સંબંધો  ટુપાય   છે   એમ  જ  ધીરે   ધીરે…

                       જીવન   સમજાય  છે    પણ   ધીરે ધીરે……

 

@વંદના  જેઠલોજા@

                           

                           

                                               

 

હસ્તી…

                           વિના કાગળે  લખાઈ  એક  આપ  વીતી,

                           કોણ  પૂછે  મુજને  ક્યાં  તારી   હસ્તી?


                       શ્વાસ તો  ચાલે  છે   બની   શુષ્ક   પવન,

                       વેદનાની  ક્યાં  ફેકાયેલી  પસ્તી?

 

                     નામ   સાંભળી  ખુદનું   જોઉં  છું   આસપાસ,

                    ક્યાં  છે   અસ્તિત્વની  નાની  હસ્તી?


                   સ્મિત  બનીને  વિખરાયું  આંસુ  મોતીડે,

                   ક્યાં છે  તેને  વીણવા  જીવન  મસ્તી?

 

                  “વંદના”  શબ્દ  પણ  ન  મળે   તને,

                સંસાર  સાગરમાં  ક્યાં  તારી  કસ્તી?

                 ક્યાં છે  તારી  હસ્તી?

 

@વંદના  જેઠલોજા@

બસ, તારો સાથ….

                        વિચારોના  વહેણને   તારા બાજુ  વળવું  છે,

                        તવ  પ્રીતમાં  હવે  થોડું  થોડું  બળવું  છે.

 

                      નથી   ક્યાય  મળતું  મને  તારું  સરનામું,

                    છતા   શોધમાં  તારી   એકલા  રઝળવું  છે.

 

                   મુઠ્ઠીમાં   લાવીશ  પ્રકાશનું   એક  કિરણ,

                   કારણ   તારા  મુખની  આભામાં   વિસ્તરવું છે.

 

                     ચાહના  કેવી  અને   કેવી  છે  આ  ઝંખના,

                   બેવું  કરતા   વિરહનું   સ્વરૂપ   વરવું  છે.

 

                    વિહંગ  બની  જાણે  આવી   પંખ  સ્વપ્નને,

                  પ્રેમના  આકાશમાં   પછી   મુક્ત  મને   ફરવું  છે.

 

               “વંદના”  ચાહે   બસ,  મળી જાય  તારો  સાથ,

                પછી   જાલી  તારો  હાથ   મોત  પહેલાં  મરવું  છે.

 

@વંદના  જેઠલોજા@

ઝંખના…

                                          તુજ   પ્રકાશમાં  મુજ  અસ્તિત્વને  ઓગળવા દે,

                                          મનની લાગણીને   થોડી તો  સળવળવા  દે.

 

                                          માનું  છું  હતું  તવ પ્રેમધન   સાથમાં,

                                         અને  નથી હવે  એક  પણ  બુંદ  હાથમાં,

                                        એહસાસમાં   મનને  થોડું  રઝળવા  દે.

 

                                        વાણીના  ઘા  સહન   કર્યા   નાતમાં,

                                      તુને   ખોજતી  રહી  હરેક  મુલાકાતમાં,

                                     તવ   નયનમાં  મુજ  પ્રતિબિંબને   ઝળકવા  દે.

 

                                    લેખ  ભલેને  હતા  વિધાતાની  હાથમાં,

                                   વિશ્વાસ  હતો  એ  નાનકડા  શબ્દાર્થમાં,

                                   વિધિના  પાનાને  બસ, હવામાં  ફરકવા દે.

 

                                 “વંદના”  જુએ  તને  નિજ  જાતમાં,

                                 પડછાયા  રૂપે  આપ  છો  સંગાથમાં,

                                તવ  પ્રીતને   મુજ   વ્યક્તિત્વમાં   મહેકવા દે.

 

                               મનની  લાગણીયોને   થોડીક  તો  સળવળવા દે.

                              તુજ  પ્રકાશમાં  મુજ  અસ્તિત્વને  ઓગળવા  દે….

@વંદના જેઠલોજા@

અક્ષરો વંચાતા નથી…

                                       કોરા  કાગળ પર  અક્ષરો  અંકાતા  નથી,

                                        વાંચવાને   ચાહું  તોયે  વંચાતા   નથી.

 

                                       બે  ઘડીની   મસ્તી , અર્ધ  ડૂબેલ  આ  કસ્તી,

                                        પવનના  જોકાને   મારાથી  રોકાતા  નથી.

 

                                     ઝાકળ બુંદની   વચ્ચે   હોય  ફોરમની  હસ્તી,

                                      તોયે  કળીઓના  પાન   ભીંજાતા  નથી.

 

                                   નસીબ  આવી  જાય છે  મારગમાં   હંમેસા,

                                    વિધાતાના  લેખ  રબરથી  ભુંસાતા  નથી.

 

                                “વંદના”  ખરો   જામ્યો છે  આજ   ખેલ  જોને,

                                દ્રષ્ટિના   આંસુ   કેમેય   નયનથી   લુંછાતા  નથી.

                             મારા   અક્ષરો  આ જ  મુજથી  વંચાતા  નથી…

@વંદના  પટેલ@ 

એક પલ…

જીવનના  લાખેણા  ઢગલાની  વચ્ચે,

નાની અમસ્તી ક્યાંક  છુપાણી  એક  પલ.

 

પાગલ  મનની  પાછળ  દૌડતા  એવાં,

વિચારોની  વમળમાં  અટવાણી  એક  પલ.

 

દુ:ખના  દરિયા  વાટે  તરતા-તરત,

સુખના  અશ્રુ  રૂપે  વરસાણી  એક પલ.

 

સ્વાર્થમાં   પોતાના  માટે  જીવતા  રહ્યા ,

ત્યાં  અન્ય માટે  લપાણી  એક  પલ.

 

અન્ય  ના  માંગું  પ્રભુ  તારી  પાસે ,

 આશીર્વાદમાં  તવ  અપાણી  એક પલ.

 

“વંદના”  ડૂબ્યા  ભવ –  સાગરે  આજ,

પણ   સ્નેહ  રૂપે  જીવાણી   એક  પલ…

 

@વંદના પટેલ @