Tag Archives: કવિલોક

દરિયા-દિલ (ગઝલ)

દિલના  એવા  દરિયામાં  સ્નેહની  ગહેરાઈ છે,

એમ  છતાં  કિનારે  કેમ  ખારાપણું  છલકાઈ  છે?

 

હેતાળ  હસતા  રહેતાં  સમુદ્રની  માફક  જાણે,

પ્રસન્નતા  મુખની  કેમ  ખોખલી જ  દેખાય  છે?

 

આવન અને જાવન   જળનું  કરે છે  કરતબો  જાણે,

સુખ-દુઃખની  રમત  કેમ  જીવનમાં જ  રમાઈ  છે?

 

પાણીની  સરવાણી  એ તો  મનની જ  નિશાની  જાણે,

સતત  વિચારવાની  ટેવ  કેમ  જાતે જ  બંધાય  છે?

 

“વંદના”  ખરો!  ખેલ  આજ  જીવન સમુદ્રમાં  જાણે,

તોફાનોનો  વચ્ચે જ  કેમ  જીવ તણી   ભલાઈ  છે?

દિલના  એવા  દરિયામાં  સ્નેહની  ગહેરાઈ  છે…….

 

વંદના  પી.  જેઠલોજા

Advertisements

ધીરે ધીરે….

 

                                     

                            ખુલ્લા   આકાશે   ગુંજન    સંભળાય     છે  ધીરે ધીરે,

                           ભીની  માટીની  સોડમ  લપાય છે   ધીરે   ધીરે.

 

                          મન  ભરાય  જાય  છે   સુંદરતા    નિહાળીને,

                         પછી   વિચાર  સમજાય   છે    ધીરે   ધીરે.

 

                         તલવારની   ધાર  જેવું   આ  આયખું   સમજીને ,

                         આશું  સુકાય  છે   પણ    ધીરે  ધીરે.

 

                        નથી   હોતું   સસ્તું   હાસ્ય   જીવતરે કે,

                         દુ;ખ   ડોકાય   છે   પણ   ધીરે ધીરે.

 

                       “વંદના”  મજા છે   મસ્ત  બની   જીવવામાં ,

                       સંબંધો  ટુપાય   છે   એમ  જ  ધીરે   ધીરે…

                       જીવન   સમજાય  છે    પણ   ધીરે ધીરે……

 

@વંદના  જેઠલોજા@

                           

                           

                                               

 

હસ્તી…

                           વિના કાગળે  લખાઈ  એક  આપ  વીતી,

                           કોણ  પૂછે  મુજને  ક્યાં  તારી   હસ્તી?


                       શ્વાસ તો  ચાલે  છે   બની   શુષ્ક   પવન,

                       વેદનાની  ક્યાં  ફેકાયેલી  પસ્તી?

 

                     નામ   સાંભળી  ખુદનું   જોઉં  છું   આસપાસ,

                    ક્યાં  છે   અસ્તિત્વની  નાની  હસ્તી?


                   સ્મિત  બનીને  વિખરાયું  આંસુ  મોતીડે,

                   ક્યાં છે  તેને  વીણવા  જીવન  મસ્તી?

 

                  “વંદના”  શબ્દ  પણ  ન  મળે   તને,

                સંસાર  સાગરમાં  ક્યાં  તારી  કસ્તી?

                 ક્યાં છે  તારી  હસ્તી?

 

@વંદના  જેઠલોજા@

બસ, તારો સાથ….

                        વિચારોના  વહેણને   તારા બાજુ  વળવું  છે,

                        તવ  પ્રીતમાં  હવે  થોડું  થોડું  બળવું  છે.

 

                      નથી   ક્યાય  મળતું  મને  તારું  સરનામું,

                    છતા   શોધમાં  તારી   એકલા  રઝળવું  છે.

 

                   મુઠ્ઠીમાં   લાવીશ  પ્રકાશનું   એક  કિરણ,

                   કારણ   તારા  મુખની  આભામાં   વિસ્તરવું છે.

 

                     ચાહના  કેવી  અને   કેવી  છે  આ  ઝંખના,

                   બેવું  કરતા   વિરહનું   સ્વરૂપ   વરવું  છે.

 

                    વિહંગ  બની  જાણે  આવી   પંખ  સ્વપ્નને,

                  પ્રેમના  આકાશમાં   પછી   મુક્ત  મને   ફરવું  છે.

 

               “વંદના”  ચાહે   બસ,  મળી જાય  તારો  સાથ,

                પછી   જાલી  તારો  હાથ   મોત  પહેલાં  મરવું  છે.

 

@વંદના  જેઠલોજા@

એક પલ…

જીવનના  લાખેણા  ઢગલાની  વચ્ચે,

નાની અમસ્તી ક્યાંક  છુપાણી  એક  પલ.

 

પાગલ  મનની  પાછળ  દૌડતા  એવાં,

વિચારોની  વમળમાં  અટવાણી  એક  પલ.

 

દુ:ખના  દરિયા  વાટે  તરતા-તરત,

સુખના  અશ્રુ  રૂપે  વરસાણી  એક પલ.

 

સ્વાર્થમાં   પોતાના  માટે  જીવતા  રહ્યા ,

ત્યાં  અન્ય માટે  લપાણી  એક  પલ.

 

અન્ય  ના  માંગું  પ્રભુ  તારી  પાસે ,

 આશીર્વાદમાં  તવ  અપાણી  એક પલ.

 

“વંદના”  ડૂબ્યા  ભવ –  સાગરે  આજ,

પણ   સ્નેહ  રૂપે  જીવાણી   એક  પલ…

 

@વંદના પટેલ @

વાત એક વાતની…

સાચવીને  રાખી છે  વાત  એક  વાતની,

આ જ  તો  ખરી  ઓળખાણ  માનવજાતની .

 

હાથમાં હાથ  નાખી  ચાલતા  રહ્યા  નિરાંતે,

હસતા-હસતા  વીતી ગઈ  ઘડી ભીષણ  રાતની.

 

કેટ -કેટલાંય   યુગો  યુધ્ધના  વીતી  ગયાં,

જીત્યું કોણ?  હાર  કોની  તે  જાતની.

 

ખિસ્સામાં  ભલે  એકેય  ફદિયું  ન  મળે,

આંખ  જોઈ  લાગણીવશ  મળી  મુળી  લાખની.

 

ભલેને  ના થઇ  રહ્યા  સંત- મહાત્માં,

બુરાઈના  તળિયે  પણ  અચ્છાઈના  અખાતની.

 

વાત-વાતમાં  ભલેને  જીવન  વીત્યાં અનેક,

“વંદના” લખાઈ ગઈ  કહાની  આપણા  સાથની.

આ જ  તો  ખરી  ઓળખાણ  માનવજાતની…..

@વંદના  પટેલ@ 

સમય…

                          નવા  નવા  રૂપ  બદલાવે  છે  સમય,

                          વાત  શાનથી  સમજાવે  છે  સમય.

 

                       બધાથી   અલગ  રહે  ભલે  એકાંતમાં ,

                       સાથ  સૌનો  નિભાવે છે  સમય.

 

                      રામાયણમાં  ત્યાગ   સમજાવે  શાંત થઇ,

                      મહાભારતમાં  યુદ્ધ  શીખડાવે છે  સમય.

 

                     કાયમ  માનતા  રહ્યા  જેઓને  દુશ્મન,

                     તેની સાથે  હાથ  જાલી  ચલાવે છે  સમય.

 

                   ક્યારેક  બનાવીદે   ક્ષણને  પણ  યુગ જેવી,

                   યુગોને  ક્ષણમાં  સમાવે છે  સમય.

 

                   “વંદના”  ભલેને  બની  રહે  સિકંદર,

                  તેનેય  એક દિવસ   જુકાવે છે   સમય…

 

@વંદના@