Tag Archives: કવન

હસ્તી…

                           વિના કાગળે  લખાઈ  એક  આપ  વીતી,

                           કોણ  પૂછે  મુજને  ક્યાં  તારી   હસ્તી?


                       શ્વાસ તો  ચાલે  છે   બની   શુષ્ક   પવન,

                       વેદનાની  ક્યાં  ફેકાયેલી  પસ્તી?

 

                     નામ   સાંભળી  ખુદનું   જોઉં  છું   આસપાસ,

                    ક્યાં  છે   અસ્તિત્વની  નાની  હસ્તી?


                   સ્મિત  બનીને  વિખરાયું  આંસુ  મોતીડે,

                   ક્યાં છે  તેને  વીણવા  જીવન  મસ્તી?

 

                  “વંદના”  શબ્દ  પણ  ન  મળે   તને,

                સંસાર  સાગરમાં  ક્યાં  તારી  કસ્તી?

                 ક્યાં છે  તારી  હસ્તી?

 

@વંદના  જેઠલોજા@

Advertisements

ઝંખના…

                                          તુજ   પ્રકાશમાં  મુજ  અસ્તિત્વને  ઓગળવા દે,

                                          મનની લાગણીને   થોડી તો  સળવળવા  દે.

 

                                          માનું  છું  હતું  તવ પ્રેમધન   સાથમાં,

                                         અને  નથી હવે  એક  પણ  બુંદ  હાથમાં,

                                        એહસાસમાં   મનને  થોડું  રઝળવા  દે.

 

                                        વાણીના  ઘા  સહન   કર્યા   નાતમાં,

                                      તુને   ખોજતી  રહી  હરેક  મુલાકાતમાં,

                                     તવ   નયનમાં  મુજ  પ્રતિબિંબને   ઝળકવા  દે.

 

                                    લેખ  ભલેને  હતા  વિધાતાની  હાથમાં,

                                   વિશ્વાસ  હતો  એ  નાનકડા  શબ્દાર્થમાં,

                                   વિધિના  પાનાને  બસ, હવામાં  ફરકવા દે.

 

                                 “વંદના”  જુએ  તને  નિજ  જાતમાં,

                                 પડછાયા  રૂપે  આપ  છો  સંગાથમાં,

                                તવ  પ્રીતને   મુજ   વ્યક્તિત્વમાં   મહેકવા દે.

 

                               મનની  લાગણીયોને   થોડીક  તો  સળવળવા દે.

                              તુજ  પ્રકાશમાં  મુજ  અસ્તિત્વને  ઓગળવા  દે….

@વંદના જેઠલોજા@

અક્ષરો વંચાતા નથી…

                                       કોરા  કાગળ પર  અક્ષરો  અંકાતા  નથી,

                                        વાંચવાને   ચાહું  તોયે  વંચાતા   નથી.

 

                                       બે  ઘડીની   મસ્તી , અર્ધ  ડૂબેલ  આ  કસ્તી,

                                        પવનના  જોકાને   મારાથી  રોકાતા  નથી.

 

                                     ઝાકળ બુંદની   વચ્ચે   હોય  ફોરમની  હસ્તી,

                                      તોયે  કળીઓના  પાન   ભીંજાતા  નથી.

 

                                   નસીબ  આવી  જાય છે  મારગમાં   હંમેસા,

                                    વિધાતાના  લેખ  રબરથી  ભુંસાતા  નથી.

 

                                “વંદના”  ખરો   જામ્યો છે  આજ   ખેલ  જોને,

                                દ્રષ્ટિના   આંસુ   કેમેય   નયનથી   લુંછાતા  નથી.

                             મારા   અક્ષરો  આ જ  મુજથી  વંચાતા  નથી…

@વંદના  પટેલ@ 

વાત એક વાતની…

સાચવીને  રાખી છે  વાત  એક  વાતની,

આ જ  તો  ખરી  ઓળખાણ  માનવજાતની .

 

હાથમાં હાથ  નાખી  ચાલતા  રહ્યા  નિરાંતે,

હસતા-હસતા  વીતી ગઈ  ઘડી ભીષણ  રાતની.

 

કેટ -કેટલાંય   યુગો  યુધ્ધના  વીતી  ગયાં,

જીત્યું કોણ?  હાર  કોની  તે  જાતની.

 

ખિસ્સામાં  ભલે  એકેય  ફદિયું  ન  મળે,

આંખ  જોઈ  લાગણીવશ  મળી  મુળી  લાખની.

 

ભલેને  ના થઇ  રહ્યા  સંત- મહાત્માં,

બુરાઈના  તળિયે  પણ  અચ્છાઈના  અખાતની.

 

વાત-વાતમાં  ભલેને  જીવન  વીત્યાં અનેક,

“વંદના” લખાઈ ગઈ  કહાની  આપણા  સાથની.

આ જ  તો  ખરી  ઓળખાણ  માનવજાતની…..

@વંદના  પટેલ@ 

કેમ છો?કહ્યું…

                     દુ:ખના  ખોળામાં  આળોટતા   આ  મનડાને ,

                    સુખી  એક  ચહેરાએ   કેમ છો ?  કહ્યું.

 

                    તવ  એક  બુંદ માટે  તરસતા  ચાતકને ,

                    વરસાદી   ધારાયે  પ્રેમ છો  કહ્યું.

 

                    પગ-પગ   ચુભતી  કંટક રૂપ  સમસ્યાઓને,

                   હળવા  એક  હાસ્યએ   વ્હેમ  છો  કહ્યું.

 

                   ઝાડથી  ખરતા  છેલ્લા  એ  પર્ણને,

                   પાનખરની   વાચાએ  મુજ  જેમ છો  કહ્યું.

 

                   “વંદના ”  હતા  જ્યાં  બોલવા  પણ  અશક્ત,        

                   ત્યાં  અંગત  એક  આંખોએ  કેમ છો ? કહ્યું.

@વંદના પટેલ@

ન મળે…

રાખના  ઢગલામાંથી આજ   કફન ન  મળે,

જીન્દગી  આખીયે  પૂરી થાય  છતાં  જીવન  ન મળે.

 

પગલે – પગલે  સંભાળતી રહી  આહટ,

લોકો મળ્યા અનેક  છતાંય  મન  ન  મળે.

 

ફૂલ-ફૂલ , ઝાડ-ઝાડ  પર  શોધતી રહી  નજર,

ભરી  સહાદત  છતાં  ચમન ન  મળે.

 

ઝુકી ગયું આ મન  વિચારો સામે  અન્યના,

મારા  વિચારોને  કારણ  ગગન ન મળે.

 

શીખવા બેસી આજ  બનીને  બાળક,

મળે  જ્ઞાન  બધું  છતાં  મનન  ન  મળે.

 

“વંદના”  વિખરાયા  રંગો  બધા  આકાશે  એવાં,

આ   મેઘધનુંસ્યમાં  એકેય  રંગ ના  મળે….

 

@વંદના જેઠલોજા@