વાત એક વાતની…

સાચવીને  રાખી છે  વાત  એક  વાતની,

આ જ  તો  ખરી  ઓળખાણ  માનવજાતની .

 

હાથમાં હાથ  નાખી  ચાલતા  રહ્યા  નિરાંતે,

હસતા-હસતા  વીતી ગઈ  ઘડી ભીષણ  રાતની.

 

કેટ -કેટલાંય   યુગો  યુધ્ધના  વીતી  ગયાં,

જીત્યું કોણ?  હાર  કોની  તે  જાતની.

 

ખિસ્સામાં  ભલે  એકેય  ફદિયું  ન  મળે,

આંખ  જોઈ  લાગણીવશ  મળી  મુળી  લાખની.

 

ભલેને  ના થઇ  રહ્યા  સંત- મહાત્માં,

બુરાઈના  તળિયે  પણ  અચ્છાઈના  અખાતની.

 

વાત-વાતમાં  ભલેને  જીવન  વીત્યાં અનેક,

“વંદના” લખાઈ ગઈ  કહાની  આપણા  સાથની.

આ જ  તો  ખરી  ઓળખાણ  માનવજાતની…..

@વંદના  પટેલ@ 

Advertisements

સમય…

                          નવા  નવા  રૂપ  બદલાવે  છે  સમય,

                          વાત  શાનથી  સમજાવે  છે  સમય.

 

                       બધાથી   અલગ  રહે  ભલે  એકાંતમાં ,

                       સાથ  સૌનો  નિભાવે છે  સમય.

 

                      રામાયણમાં  ત્યાગ   સમજાવે  શાંત થઇ,

                      મહાભારતમાં  યુદ્ધ  શીખડાવે છે  સમય.

 

                     કાયમ  માનતા  રહ્યા  જેઓને  દુશ્મન,

                     તેની સાથે  હાથ  જાલી  ચલાવે છે  સમય.

 

                   ક્યારેક  બનાવીદે   ક્ષણને  પણ  યુગ જેવી,

                   યુગોને  ક્ષણમાં  સમાવે છે  સમય.

 

                   “વંદના”  ભલેને  બની  રહે  સિકંદર,

                  તેનેય  એક દિવસ   જુકાવે છે   સમય…

 

@વંદના@

કેમ છો?કહ્યું…

                     દુ:ખના  ખોળામાં  આળોટતા   આ  મનડાને ,

                    સુખી  એક  ચહેરાએ   કેમ છો ?  કહ્યું.

 

                    તવ  એક  બુંદ માટે  તરસતા  ચાતકને ,

                    વરસાદી   ધારાયે  પ્રેમ છો  કહ્યું.

 

                    પગ-પગ   ચુભતી  કંટક રૂપ  સમસ્યાઓને,

                   હળવા  એક  હાસ્યએ   વ્હેમ  છો  કહ્યું.

 

                   ઝાડથી  ખરતા  છેલ્લા  એ  પર્ણને,

                   પાનખરની   વાચાએ  મુજ  જેમ છો  કહ્યું.

 

                   “વંદના ”  હતા  જ્યાં  બોલવા  પણ  અશક્ત,        

                   ત્યાં  અંગત  એક  આંખોએ  કેમ છો ? કહ્યું.

@વંદના પટેલ@

ન મળે…

રાખના  ઢગલામાંથી આજ   કફન ન  મળે,

જીન્દગી  આખીયે  પૂરી થાય  છતાં  જીવન  ન મળે.

 

પગલે – પગલે  સંભાળતી રહી  આહટ,

લોકો મળ્યા અનેક  છતાંય  મન  ન  મળે.

 

ફૂલ-ફૂલ , ઝાડ-ઝાડ  પર  શોધતી રહી  નજર,

ભરી  સહાદત  છતાં  ચમન ન  મળે.

 

ઝુકી ગયું આ મન  વિચારો સામે  અન્યના,

મારા  વિચારોને  કારણ  ગગન ન મળે.

 

શીખવા બેસી આજ  બનીને  બાળક,

મળે  જ્ઞાન  બધું  છતાં  મનન  ન  મળે.

 

“વંદના”  વિખરાયા  રંગો  બધા  આકાશે  એવાં,

આ   મેઘધનુંસ્યમાં  એકેય  રંગ ના  મળે….

 

@વંદના જેઠલોજા@

મન…

પળ -પળ બદલાય  અને   ક્ષણ – ક્ષણ  સમજાય,

ડગ-ડગ  ભરમાય  આ  અધીર  થતું   મન .

વિશ્વના  આ  અનેકવિધ  અચમ્બાવો  પાછળ,

મનમાં  મુંજાય  આ  અધીર  થતું  મન.

ભર  વસંતમાં  છેડે  ચમનની  કળીઓને,

પાંદડી  થઇ  શરમાય આ  અધીર થતું મન.

વિચારે-વિચારે  રૂપ  ધરે  નવા નવા,

કણ – કણ  લપાય  આ  અધીર  થતું  મન.

અંગતની વચ્ચે  ઝૂમી  ઉઠે છે   એકલું,

પંડથી  પીડાય આ અધીર થતું  મન.

“વંદના”  જયારે  વરસે   ખુશુની  બુંદ,

દુઃખમાં  પણ  ટહુકાય  આ  અધીર થતું મન…

પળ-પળ  બદલાય  આ   અધીર  થતું  મન ….

@વંદના  જેઠલોજા@

દૌડવા માટે જીવવું કે જીવવા માટે દૌડવું………

હિંદુ ધર્મમાં એવો ખ્યાલ છે કે જે વ્યક્તિ પુણ્ય એટલે કે સારા કર્મ કરે તેને સ્વર્ગ  મળે, તથા પાપ્ એટલે કે ખરાબ કર્મ કરે તેને નર્ક . એટલે મૃત્યુ પછી  બધા સરવૈયા કઢાય અને પુણ્યનું પલળું નમે તો સ્વર્ગ , પાપ વધી જાય તો નર્ક મળે ……..હવે , એક  અગત્યનો સવાલ … જે વ્યક્તિના પાપ અને પુણ્ય સરખા થાય તેઓનું શું?.. હજુ સુધી આવી સમસ્યા નથી સર્જાય,

પણ ધારો કે આવું બને તો , તેને શું સજા આપવી?..

બહુ વિચાર્યા પછી એવું નક્કી કર્યું, ભગવાને કે તેઓને સ્વર્ગ અને નર્ક વચ્ચેની વંડી પર બેસાડવામાં આવે, તે વ્યક્તિની હાલત બની જાય ખુબ જ દયનીય …જયારે તે વ્યક્તિ સ્વર્ગ તરફ જુવે ,તો ખુશી જ ખુશી , જલસા . આ જોંય તે દુ:ખી થાય  કે પોતાની હાલત કેટલી ખરાબ છે. અને જયારે નર્ક તરફ જુવે ખુશ કે નર્કમાં કીડાની જેમ ખદબદવા કરતા આ વંડી જ સારી….

આપણા બધાની હાલત વંડી પર બેઠેલ વ્યક્તિ જેવી જ છે… એક ઉદાહણ આપું તો , હું સ્કુટર લયને રસ્તા પર જતી હોય અને કોય સાયકલવાળાની આગળ નીકળી જવું  તો મારી જાતને દુનિયામાં બધાથી ખુશનસીબ માનવા લાગુ. પછી બીજી જ ક્ષણે જ્યારે કોઈ ગાડીવાળો મારી આગળ થાય તો પોતાની જાતને દુનિયામાં સૌથી દુ:ખી માનવાલાગુ ..

પછી સફર શરુ થાય દૌડની આગળ નીકળવાની . જીવન પુરુ થાય પણ આ દૌડ ના પૂરી થાય “અરે ભાઈ (કે બહેન) જીવન જીવવા માટે છે , દૌડવા માટે તો નથી .આ જીવન સંતોષ થકી મળી શકે કોઈ વસ્તુ પાછળ દૌડવાથી નહીં.

જીવવા માટે જરૂર છે સ્પંદન કરતુ જીવન. ચાલો દૌડવાનું બંધ કરી જીવવાનું શરુ કરીએ.

આ વાતે ચાલો એક કાવ્ય થઇ જાય.

“સ્વર્ગ છે જીન્દગી ,નર્ક છે જીંદગી
ના માનો તો કઈ નથી ,
માનો તો બધું જ છે જીંદગી….”

બધું જ શું? તે પછી ક્યારે ક પણ , માથા પર હાથ રાખી એક વાત વિચારી જુવો કે આપણે દૌડીયે છીએ કે જીવીએ છીએ…અને જો દૌડવાના જ હો તો બેસ્ટ ઓફ લક ……

@વંદના જેઠાલોજા @

પ્રથમ પગલું ….

પ્રથમ પગલું એટલે શરૂઆત.. શુભ શરૂઆત… રાહ હંમેશા પ્રથમ પગલું ઉપાડવાની જ હોય છે , બાકીની સફર તો તેના ઉન્માદમાં જ કપાય જાય છે.
નવી શરૂઆત એટલે વિચારોની , વિચારવાની અનોખી રીત , એક ઉદાહરણ આપું ન્યુટન , હા ગુરુત્વાકર્ષણના શોધક , તેઓની સફરજન વાળી વાર્તા સૌ જાણીએ છીએ તેઓ સફજનના ઝાડ નીચે બેસનાર તેઓ પ્રથમ વ્યક્તિ ન હતા , પણ વિચારોનું પ્રથમ પગલું માંડનાર જરૂર હતા . આવા તો કઈ કેટલાએ મહાનુભાવો હતા અને છે તથા રહેશે …

આ લીસ્ટ તો ભાઈ બહુ લાંબુ છે, આપણે પણ વિકાસ , આકાશ , તથા અવકાશ તરફ પ્રથમ પગલું માંડીએ અને કરીએ કશાક શુભની શુભ શરૂઆત …..

એક પ્રેરણા સ્વરૂપે ઈશ્વર આપણી શાથે જ છે. SO LETS START……..

ITS NOT END, its a grand starting…… શુભ શરૂઆત ……..