Category Archives: Uncategorized

દરિયા-દિલ (ગઝલ)

દિલના  એવા  દરિયામાં  સ્નેહની  ગહેરાઈ છે,

એમ  છતાં  કિનારે  કેમ  ખારાપણું  છલકાઈ  છે?

 

હેતાળ  હસતા  રહેતાં  સમુદ્રની  માફક  જાણે,

પ્રસન્નતા  મુખની  કેમ  ખોખલી જ  દેખાય  છે?

 

આવન અને જાવન   જળનું  કરે છે  કરતબો  જાણે,

સુખ-દુઃખની  રમત  કેમ  જીવનમાં જ  રમાઈ  છે?

 

પાણીની  સરવાણી  એ તો  મનની જ  નિશાની  જાણે,

સતત  વિચારવાની  ટેવ  કેમ  જાતે જ  બંધાય  છે?

 

“વંદના”  ખરો!  ખેલ  આજ  જીવન સમુદ્રમાં  જાણે,

તોફાનોનો  વચ્ચે જ  કેમ  જીવ તણી   ભલાઈ  છે?

દિલના  એવા  દરિયામાં  સ્નેહની  ગહેરાઈ  છે…….

 

વંદના  પી.  જેઠલોજા

Advertisements

ધીરે ધીરે….

 

                                     

                            ખુલ્લા   આકાશે   ગુંજન    સંભળાય     છે  ધીરે ધીરે,

                           ભીની  માટીની  સોડમ  લપાય છે   ધીરે   ધીરે.

 

                          મન  ભરાય  જાય  છે   સુંદરતા    નિહાળીને,

                         પછી   વિચાર  સમજાય   છે    ધીરે   ધીરે.

 

                         તલવારની   ધાર  જેવું   આ  આયખું   સમજીને ,

                         આશું  સુકાય  છે   પણ    ધીરે  ધીરે.

 

                        નથી   હોતું   સસ્તું   હાસ્ય   જીવતરે કે,

                         દુ;ખ   ડોકાય   છે   પણ   ધીરે ધીરે.

 

                       “વંદના”  મજા છે   મસ્ત  બની   જીવવામાં ,

                       સંબંધો  ટુપાય   છે   એમ  જ  ધીરે   ધીરે…

                       જીવન   સમજાય  છે    પણ   ધીરે ધીરે……

 

@વંદના  જેઠલોજા@

                           

                           

                                               

 

અક્ષરો વંચાતા નથી…

                                       કોરા  કાગળ પર  અક્ષરો  અંકાતા  નથી,

                                        વાંચવાને   ચાહું  તોયે  વંચાતા   નથી.

 

                                       બે  ઘડીની   મસ્તી , અર્ધ  ડૂબેલ  આ  કસ્તી,

                                        પવનના  જોકાને   મારાથી  રોકાતા  નથી.

 

                                     ઝાકળ બુંદની   વચ્ચે   હોય  ફોરમની  હસ્તી,

                                      તોયે  કળીઓના  પાન   ભીંજાતા  નથી.

 

                                   નસીબ  આવી  જાય છે  મારગમાં   હંમેસા,

                                    વિધાતાના  લેખ  રબરથી  ભુંસાતા  નથી.

 

                                “વંદના”  ખરો   જામ્યો છે  આજ   ખેલ  જોને,

                                દ્રષ્ટિના   આંસુ   કેમેય   નયનથી   લુંછાતા  નથી.

                             મારા   અક્ષરો  આ જ  મુજથી  વંચાતા  નથી…

@વંદના  પટેલ@ 

એક પલ…

જીવનના  લાખેણા  ઢગલાની  વચ્ચે,

નાની અમસ્તી ક્યાંક  છુપાણી  એક  પલ.

 

પાગલ  મનની  પાછળ  દૌડતા  એવાં,

વિચારોની  વમળમાં  અટવાણી  એક  પલ.

 

દુ:ખના  દરિયા  વાટે  તરતા-તરત,

સુખના  અશ્રુ  રૂપે  વરસાણી  એક પલ.

 

સ્વાર્થમાં   પોતાના  માટે  જીવતા  રહ્યા ,

ત્યાં  અન્ય માટે  લપાણી  એક  પલ.

 

અન્ય  ના  માંગું  પ્રભુ  તારી  પાસે ,

 આશીર્વાદમાં  તવ  અપાણી  એક પલ.

 

“વંદના”  ડૂબ્યા  ભવ –  સાગરે  આજ,

પણ   સ્નેહ  રૂપે  જીવાણી   એક  પલ…

 

@વંદના પટેલ @

સમય…

                          નવા  નવા  રૂપ  બદલાવે  છે  સમય,

                          વાત  શાનથી  સમજાવે  છે  સમય.

 

                       બધાથી   અલગ  રહે  ભલે  એકાંતમાં ,

                       સાથ  સૌનો  નિભાવે છે  સમય.

 

                      રામાયણમાં  ત્યાગ   સમજાવે  શાંત થઇ,

                      મહાભારતમાં  યુદ્ધ  શીખડાવે છે  સમય.

 

                     કાયમ  માનતા  રહ્યા  જેઓને  દુશ્મન,

                     તેની સાથે  હાથ  જાલી  ચલાવે છે  સમય.

 

                   ક્યારેક  બનાવીદે   ક્ષણને  પણ  યુગ જેવી,

                   યુગોને  ક્ષણમાં  સમાવે છે  સમય.

 

                   “વંદના”  ભલેને  બની  રહે  સિકંદર,

                  તેનેય  એક દિવસ   જુકાવે છે   સમય…

 

@વંદના@

કેમ છો?કહ્યું…

                     દુ:ખના  ખોળામાં  આળોટતા   આ  મનડાને ,

                    સુખી  એક  ચહેરાએ   કેમ છો ?  કહ્યું.

 

                    તવ  એક  બુંદ માટે  તરસતા  ચાતકને ,

                    વરસાદી   ધારાયે  પ્રેમ છો  કહ્યું.

 

                    પગ-પગ   ચુભતી  કંટક રૂપ  સમસ્યાઓને,

                   હળવા  એક  હાસ્યએ   વ્હેમ  છો  કહ્યું.

 

                   ઝાડથી  ખરતા  છેલ્લા  એ  પર્ણને,

                   પાનખરની   વાચાએ  મુજ  જેમ છો  કહ્યું.

 

                   “વંદના ”  હતા  જ્યાં  બોલવા  પણ  અશક્ત,        

                   ત્યાં  અંગત  એક  આંખોએ  કેમ છો ? કહ્યું.

@વંદના પટેલ@

જીવન

જીવન એટલે ધબકાર , જીવન એટલે ઉત્સાહ, જીવન એટલે ઉત્સવ , જીવન એટલે આઝાદી , જીવન એટલે આનંદ, જીવન એટલે સ્નેહ…..

બધુંજ છે છતા કંઇ નથી ત્યાં જીવન છે. ખાલીપો સંપૂર્ણ ભરેલો છે જીવનથી. ગટરનાં કીડાથી માંડી આકાશમાં ઉડતા પંખી સુધી અને તેનાથી પણ અનંત સુધી વિસ્તરેલું છે જીવન.જયારે ન તો ઈષાઁ હસે ન તો રાગ કે દ્વેષ , ત્યાં હસે તો માત્ર ને માત્ર જીવન, સ્પંદન કરતું, સ્નેહાળ,નિજાનંદી જીવન ,જીવન, અને જીવન જ…….
આશા કે આપણે પણ આવુ જીવન જીવિ શકીએ…………..

@વંદના જેઠલોજા@